Het leven kan toch raar zijn. Babs heeft aan mijn prins gevraagd of hij donor voor haar kind wil zijn. Ik ben er gewoon niet goed van. Stel u voor dat hij ja zegt? Ze hebben geen relatie maar toch… eens dat dat kleintje er is komt de rest misschien wel vanzelf. Die Babs is wel de nuchterheid zelve. Het zo op de man af gaan vragen. Ik bewonder haar eigenlijk wel.

Maar tegelijk hoop ik ergens dat hij nee gaat zeggen (uiteraard omdat ik de mama van zijn kinderen wil zijn). En ik denk gewoon dat hij niet zo’n man is om even zijn zaad af te staan en dan met de noorderzon te vertrekken. Als hij donor wordt dan gaat zijn hele droom kapot. Dan blijft hij hier (zou wel goed voor mij zijn) Ach ja: waarom zien we een ander zijn problemen altijd zo helder???

Ik heb vanavond wel goe gelachen. Steve was zalig. Hij maakte Myra nog zo klein. En dan nog wel voor heel Vlaanderen. Ik geniet er echt enorm van. (ja zelfs ik heb zo mijn sadistische kantjes) Het feit dat Steve ook nog heel aimabel is maakt het alleen nog maar fijner. Het is zo’n attente jongen. Misschien een beetje teveel zelfvertrouwen maar dat mag wel vind ik. Belgen kunnen soms zo te bescheiden zijn. Nooit eens uitbundig over zichzelf. Steve heeft dat wel en het werkt aanstekelijk. Sinds ik die les heb bijgewoond bij De Haes ben ik weer helemaal into het vak. Uiteraard zal ik hier nog niet zo snel weg zijn. Maar toch… De Haes zei dat televisie in de toekomst veel interactiever zou worden. De kijker moet meer inspraak hebben op het programma. Dat aspect boeit mij wel. Sommige mensen uit het publiek vonden interactiviteit maar niks maar ik zie daar juist mogelijkheden in. Stel u voor dat ge als kijker zelf mee een programma kunt sturen? Dat is toch bangelijk. Wat denken jullie schatjes?

Advertenties