Al mijn vrienden sijpelen één voor één weg. Gisterenavond heb ik Veli horen roepen tegen Birsen. Hij riep iets over haar en Marc. Of dat ze op die manier had gedacht om hogerop te klimmen. Ik kan het gewoon niet geloven. Birsen met mijn vader. Plus het feit dat ze al die tijd tegen mij niks heeft gezegd. Hypocriet gewoon. Voor mij wordt er alleszins ineens veel duidelijk. En ik ga haar niet meer negeren. Ik wil het gewoon uit haar mond horen. Ze moet het mij zeggen en voor één keer eens niet de lieve vriendin uithangen. Wat is vriendschap nog waard als ge niet alles tegen elkaar kunt zeggen?

Advertenties