Die Claire heeft mij echt wel geraakt ergens. Ze heeft mij laten inzien dat ik mij op de toekomst moet concentreren, het verleden laten rusten… Sinds ik met haar heb gesproken ween ik bijna elke dag. Het is alsof het grote verdriet er nu pas uit komt. Doordat het onderzoek is afgesloten lijkt zijn dood ineens zo definitief. Ik heb niks meer om mij aan vast te houden. Alleen dan die doos…

Ik heb er in gekeken en papa had blijkbaar een kaartje van mij bewaard dat ik voor vaderdag had gemaakt. Claire zegt dat ik mij de goeie dingen moet herinneren. Maar elke herinnering doet ook wel een beetje pijn. Ik zet die doos voorlopig nog even weg. Tot ik wat meer moed heb gevonden. Het liefste zou ik eens goed met iemand babbelen. Maar iedereen is zo hard met zichzelf bezig… Allez Nils Oscar is ook vooral met TuT bezig. (en met Myra …) Alleen ignace ziet wat er met mij gaande is. Hij is precies een soort troostprijs. Ik zou hem liever inruilen voor de hoofdprijs. Soit, zucht en nog wat zakdoeken verder: ik voel mij gewoon klote.

Advertenties